Info

IN PERMANENTIE

Komende tentoonstelling  : Maaike Leyn - After barking 

3 maart tot 24 maart  2012

B e n i k mi j n t e ke n i n g e n o f z i j n mi j n t e ke n i n g e n i k ?
Voel je een voyeur, ik ben een exhibitionist, en lees mijn tekeningen als een intiem dagboek, zo doe ik het toch.
Doe je bl inddoek aan en laat je meenemen. Kruip op je handen en voeten, en voel waar je terecht komt .
O f z o ma a k i k mi j n t e ke n i n g e n .
Z o n d e r w e g e n k a a r t o f v o o r a f u i t g e s t i p p e l d e r o u t e , t a s t e n d i n h e t d u i s t e r. I k s t o o t e n b o t s ,
maar soms ontdek ik iets en dat maakt me bl i j .

MAAIKE LEYN

Tot het beeld

Het af-beelden heeft plaatsgemaakt voor het ver-beelden, het tot een beeld maken, waarbij de materialisatie van het beeld en van het maken een cruciale rol spelen. Laverend tussen denken en doen, tussen beeld en concept is de loutere afbeelding niet van belang. Wat telt zijn het beeld, in zijn vereenvoudigde maar daarom niet eenvoudige gedaante, en de daarmee gepaard gaande beeldbetekenissen – zowel de formele als de inhoudelijke associaties – die steeds zorgen voor een verontrusting, zoals de houtskooltekeningen van Maaike Leyn aantonen. Zij maakt door dit alles gelaagde en meertalige beelden waarbij de act van het kijken, het beeld zelf, naast het picturale onderwerp, ook een thema zijn. Ze benadrukt de compositie door collagetechnieken te hanteren waarbij ze delen, stukken van vroegere of andere tekeningen integreert, recyclet, in haar werk, dat bestaat uit houtskool, verf, vernis en het onbewerkte linnen waarop de tekening zich bevindt. Niettegenstaande de verfijnde gedetailleerdheid van de tekening en de virtuositeit van de beweging, van de hand van de kunstenaar bezitten haar tekeningen iets rudimentairs en vatten ze onmiddellijk het essentiële des wezen en van de dingen; iets wat niet alleen te maken heeft met het ‘naakte’, onbehandelde linnen waarop ze werkt, noch met de manier waarop ze de tekeningen aan de muur bevestigt: door ze niet in te lijsten, maar gewoonweg met nagels aan de muur te hangen. Maaike Leyn toont ons verschillende facetten van de essentie van haar onderwerp, waarmee ze wisselende composities maakt niet alleen in de tekening zelf, maar ook door haar manier waarop ze alle tekeningen in een tentoonstelling tot als het ware één installatie componeert.
Uit haar werk, dat vaak bestaat uit monumentale doeken, suggereren de donkere kleuren een vereenzelviging van haar onderwerp met het aardse, met de materie zelf, zonder de waarde van haar object en subject te ontkennen.
‘I look for the object and the picture: not for the picture of painting, but for our picture, our looks  and appearances and views, definitive and total’, schreef de Duitse Gerhard Richter op 23 mei 1977 in een brief aan Benjamin H.D. Buchloh, de professor van moderne kunst aan de Havard University.

(Inge Braeckman voor de tentoonstelling Free Spaces)

To the image

Representation is the making of an image, not just showing it, the materialization of this image and the making of it being crucial. Navigation between thinking and doing, between the image and the concept or a pure portrayal do not matter. It is the image that matters, in its reduced, but not simple shape, it is the meanings associated with the image that matter as far as the form and the content are concerned – they always trigger discomposure, as Maaike Leyn’s charcoal drawings show. She produces layered, “polyglot” images where the act of looking, the image itself, and not just its pictorial content, are the theme the artist works with. She emphasizes composition by the use of collage, by the integration of recycled parts, pieces of her earlier drawings combining charcoal, paint, varnish and the raw canvas where the drawing is placed. Shirking refined, detailed drawing, virtuoso gestures of the artist’s hand, her drawings have something rudimentary in them, immediately capturing the essence of being and of the objects; and that is associated not only with the “bare” canvas, the base of her work, but also with the way she nails her drawings on the wall without frames. Maaike Leyn reveals various essential aspects of her subject through variable compositions not only in the drawing itself, but also in the combination of all the drawings of the exhibition as a single installation.
In her work, often comprising monumental canvases, dark colors suggest that her subject is identified with the earthly element, with the material itself, while both the object, and the subject retain their value for her.
“I look for the object and the image, not for the image on painting, but for our image, our looks and appearances and views, definitive and total,” wrote Gerhard Richter on 23 may 1977 in a letter to Benjamin H. D. Buchloh, the professor of Modern Art at the Harvard University.

(Inge Braeckman for the exhibition Free Spaces)