Info

IN PERMANENTIE

Deelname aan de tentoonstelling: "SENTIMOS-Portretten en Landschappen" met 18 kunstenaars zie layout: 2 september tot 9 oktober 2016 deelname Matinees 9 oktober 11 u tot 18 u .

Tentoonstelling: 6 mei tot 19 juni 2016

"In Order Of Disappearance- Paintings to catch Birds and Beasts" Opening door Patrick Verlaak.

i.s.m. Fotografe Sarah-Ann Cousein "ANaturalist goes to War"

boekvoorstelling "Weg van Vlaanderen " Jeroen Laureyns 20 mei 19 u

 

Een inleiding tot het werk van Sven Verhaeghe In een aantal commentaren over het werk van Sven komt regelmatig het begrip 'Romanticus boven drijven. Maar is hij wel een Romanticus? Zonder hem in een schuifje te willen steken, heeft hij beslist zijn wortels in de Romantiek. Heel wat hedendaagse kunstenaars zouden steigeren als hun werk geassocieerd zou worden met Romantiek. Dat is onterecht, het begrip is door de jaren heen van betekenis veranderd, en is verworden tot een synoniem voor sentimentaliteit. Laat ons daarom terugkeren naar de oorspronkelijke, historische betekenis van Romantiek. Waar iedereen het over eens is, Romantiek is geen stijl maar eerder een attitude, een levenshouding. Ik probeer dat te formuleren in drie aandachtspunten waarbinnen ik affiniteiten herken met het werk van Sven. Een eerste punt. De Romantiek is de bevestiging van een groeiend belang van het individu in onze samenleving. De aanzet begon in de 18de eeuw, tijdens de Verlichting. De mens is als individu in staat om zijn eigen condities te veranderen, te verbeteren, als een verzet tegen het oude fatalisme dat beweert dat jouw rol in de wereld reeds zou zijn voorbestemd. Deze attitude had een enorme impact op alle geledingen van de maatschappij, ze bepaalde onze samenleving, met veel goede maar ook slechte gevolgen. Het verandert de perceptie van de kunst. Begrippen als inventiviteit, oorspronkelijkheid, authenticiteit en integriteit worden belangrijke criteria om 'goede' kunst te omschrijven. Het betekent voor de kunstenaar een terugkeer naar de bron, de proefondervindelijke waarneming van de natuur, om de dogmatische regels van het academisme te omzeilen. Geen voorgekauwd stramien, maar een streven naar een persoonlijke en actuele identificatie met de leefomgeving en een zoeken naar een juiste vormentaal om die relatie overdrachtelijk te maken. De Romanticus gelooft dat hij vanuit zijn particulier verhaal, zijn individuele expressie, zijn persoonlijke visie, uitdrukking kan geven aan het algemene, ons collectief bewustzijn. In wezen zijn haast alle hedendaagse kunstenaars vanuit dit standpunt Romantisch. Sven gaat als Romanticus uit van een persoonlijke kijk op de dingen, gefocust op zijn relatie met de natuur, met als doel het collectief bewustzijn aan te spreken. Dat kristalliseert zich in zijn schilderijen. Een tweede aandachtspunt. De Romanticus heeft oog voor de samenhang tussen alle waarneembare schepsels en hun natuurlijke leefomgeving. Het betreft een samenhang die voortdurend aan verandering onderhevig is. Dit aandachtspunt concentreert zich heel sterk op de grenzen waar kunstenaars en natuurwetenschappers elkaar ontmoeten. Romantische Natuurwetenschappers als Johann Wolfgang Goethe (1749-1832) geloven heel sterk in een kosmische eenheid tussen de dingen. Als ze merken dat de wetenschap op zijn grenzen botst, dan grijpen ze naar artistieke uitdrukkingsvormen om die samenhang een duiding te geven. Goethe schreef gedichten, als de wetenschap te kort schoot. De Duitser Carl Gustav Carus (1789-1869), een chirurg en wetenschapper in de anatomie van het menselijk lichaam, schilderde schitterende landschappen om de bijzonder relatie tussen vogels, de geologie van hun biotoop en de klimatologische omstandigheden te verbeelden. De verbeelding van de wereld zegt meer over het wezen van de dingen, hoe dat we ons kunnen identificeren met onze leefomgeving, dan een wetenschappelijke analytische blik. Dat is ook de reden waarom een hedendaags schilder als Per Kirkeby (°1938) zijn opleiding als geoloog heeft laten liggen om een loopbaan als kunstenaar te kiezen. Hij kon als geoloog het wezen van de natuur in zijn veranderlijkheid niet uitdrukken. Natuurwetenschappers werden niet altijd serieus genomen door de positieve wetenschappers. Positieve wetenschappers richten zich volledig op de analyse van een detail, door het studieobject te isoleren uit zijn omgeving. Ze dringen diep door tot de cellen van dieren en planten, maar zien het bos niet meer tussen de bomen. Ze weten alles van de onderdelen van een plant, maar verliezen het wezen van de dingen, hoe de planten communiceren met hun omgeving, hun rol in een biotoop. Paul Cézanne (1839-1906) heeft het nadrukkelijk gezegd: de dingen communiceren met elkaar, wisselen vertrouwelijkheden uit, je moet alleen maar lang genoeg kijken zodat je ze kunt betrappen. Het negeren van de samenhang heeft onrustwekkende gevolgen tot en met de afwezigheid van enige ethiek. Gelukkig zijn er nu Verlichte Wetenschappers die terug pleiten voor een dialoog met de planten en de dieren, bewust geworden van de samenhang der dingen en hun invloed op het wereldklimaat. Op het moment dat de Heilige Franciscus (1182-1226) tot de vogels sprak, in beeld gebracht door Giotto di Bondone (1267-1337), was het voor Franciscus als dichter en Giotto als schilder, een uitnodiging tot de mens om zijn relatie, zijn identificatie met de natuur te herzien. Kunstenaars zijn het sindsdien blijven doen in de hoop dat de mens ooit eens in een vreedzame co-ëxistentie kan leven met zijn natuurlijke omgeving. Positieve wetenschappers hadden in de negentiende eeuw ook geen oog voor de veranderingsprocessen, het gegeven dat de natuur zich voortdurend in een staat van metamorfose bevindt. Daar zit iets oncontroleerbaars in, waar men als analist het moeilijk mee heeft, het moet in een schuifje passen. De natuur verandert voortdurend, je kunt er eigenlijk geen vat op krijgen. Maar de poëzie kan dat wel, in een gedicht, een schilderij, ... het oncontroleerbare is in de kunst eerder een bondgenoot dan een spelbreker. Goethe ging daar als dichter en Romantisch natuurwetenschapper gulzig op in. Werkelijkheid en waarheid, het wezen van de dingen, liggen dus niet in de natuurlijke verschijningsvormen, maar in de verbeelding van de kunstenaar. In het werk van Sven drukt zich dat uit in de onvoltooidheid en de suggestiviteit van zijn schilderijen. In plaats van te streven naar een vorm van objectief naturalisme, haarscherp en bevroren in de tijd, wil hij eerder een vermoeden suggereren. De dingen zijn nog in wording, hebben hun definitieve vorm nog niet gevonden en geven niet alles prijs. Ze kunnen nog alle richtingen uit in hun onvoorspelbaarheid. De voltooiing kan zich alleen voltrekken in het hoofd van de beschouwer, die met zijn eigen associaties het schilderij betekenis geeft. Die ruimte die Sven geeft aan de beschouwer, dat is voor mij poëzie. Het is een poëzie die poogt om de relatie tussen de dingen, een eenheid binnen de kosmos, een plaats te geven, in het schilderij. Een derde aandachtspunt. Hier moeten we even stil staan bij het waarom? Waarom willen kunstenaars als Sven hun identificatie met de natuur verbeelden, een natuur die op zichtzelf geen betekenis heeft. Die Romantische drift werd door de Duitse filosoof Konrad Fiedler (1841-1895) omschreven als een 'innerlijke noodzaak' of een 'gemis'. Een gemis van wat? De theoloog-filosoof Aurelius Augustinus (354-430) schreef dat ons bewustzijn zich altijd verhoudt tot de tegenwoordige tijd, het nu. Het verleden wordt gevormd door de herinneringen die we nu hebben en de toekomst wordt gevormd door ons verlangen. Meestal verlangen we naar de aangename momenten in onze herinnering. Daarin zitten zowel individuele als collectieve herinneringen van een gemeenschap. In het werk van Sven zit er een collectieve herinnering in het verlangen naar het Verloren Paradijs. Het paradijs waar de dieren en de mensen vreedzaam naast elkaar leven. In de Bijbel is dat de Tuin van Eden, in de Griekse mythologie Arcadia. Maar er is niet alleen licht, er is ook duisternis in het Paradijs. Paradoxaal genoeg bestaat licht alleen maar bij gratie van de duisternis, zoals het begrip leven zijn betekenis haalt door de aanwezigheid van de dood. Ieder paradijs, waar we zo naar verlangen, is nooit vrij van enige bedreiging. In de tuin van Eden komt ze te voorschijn als een slang, in Arcadia zijn het de duistere Dionysische krachten die de harmonie verstoren. Zoals de titel van een schilderij van Nicolas Poussin (1594-1665) ons laat weten: 'Et in Arcadia Ego', Ook in Arcadia ben ik, de dood, aanwezig. Sven zit met die Romantische, innerlijke noodzaak, los van voorgekauwde conventies. In zijn verlangen naar het verloren Paradijs negeert Sven niet de donkere kant van ons bestaan, de condition humaine. Dit zijn geen vrijblijvende schilderijen, maar getuigenissen van een integer engagement. Zijn verbeelding van de natuur roept iets op van een aquarium of de serre van een botanische tuin. Ik lees het als een mooie parallel met de beslotenheid van het schilderij. Ook in goede botanische tuinen probeert men een natuurlijke biotoop te kadreren, bevattelijk te maken door zijn begrenzing, in de vorm van een decor. En hopelijk kan Sven de bezoekers zo ver brengen dat ze bij het verlaten van deze tentoonstelling hun identificatie met de natuur herzien, dat hun blik op de wereld daardoor rijker kan worden. Dat is de droom van iedere kunstenaar. Patrick Verlaak 6 mei 2016

A T M O S  Tentoonstelling 7 tot 29 oktober 2011

 

Het werk van Sven Verhaeghe (België, 1974) is niet eenduidig. Het zweemt tussen kunst en kitsch, tussen high en low culture. Soms is het grappig, dan weer wrang. Essentieel bij Verhaeghe is de kracht van het suggestieve die voor een groot deel de genese van het irrationele bepaalt.La condition humaine is bij Sven Verhaeghe van een tragische aard, zij het met een homerische lach op de achtergrond. De toeschouwer wordt uitgedaagd met dubbele bodems, een rits diep verborgen referenties en bijzonder duistere taferelen.Zelf spreekt hij over zijn werk als ‘maquettes’ en ‘decors’ voor zijn l’histoire filmée. Of die ene grote film er daadwerkelijk komt, vindt hij bijkomstig. Het werk van Verhaeghe wil ons doen nadenken over onze positie in de wereld. Hoe betrekkelijk is ons bestaan? Wat is authenticiteit en hoe kunnen we die bereiken? Wat is ‘echt’ en wat is ‘vals’? Zijn wij vrije wezens of koesteren we slechts welwillend die illusie? Hoe diep wortelen we in het verleden en is het überhaupt mogelijk ons los te rukken van de geschiedenis?

Sven Verhaeghe's work invites us to reflect on our position in the world. How relevant is our existence? What is authenticity and how can we achieve it? What is 'real' and what is 'fake'? Are we free beings or do we simply benevolently cherish this illusion? How deeply rooted in the past are we really and is it possible, by any means, to sever our ties with history?
Allthough Sven Verhaeghe uses different media – drawings, paintings, sculptures and film - the message they convey, as well as their contents, are inherently related. One medium results from – or inspires – the other. Sven Verhaeghe himself merely describes them as 'settings' or 'backgrounds' for his “l'histoire filmée”. If this one great film will ever really be made, is irrelevant to him.
Sven Verhaeghe's work is not univocal. It holds the midst between art and kitch, between high and low culture. Sometimes it is humorous, at other times it is wry. The power of the suggestive is vital to his work and largely determines the genesis of the irrational. The human contition is tragic in nature to Sven Verhaeghe, all be it with a Homeric smile in the background. The viewer is challenged by double-entendres, a vast amount of deeply hidden references and particularly dark scenes.

 

Specialismen:Painting, drawing, film


Knack, november 2012.

Het schrijverskabinet.
Auteur: Roderik Six
Laatste boek: De apocalyptische roman 'Vloed'
Kan-niet-zonder: De houtskooltekeningen van Sven Verhaeghe.
 

 


 

Sven Verhaeghe
geboortedatum: 15 september 1974

studies: lerarenopleiding plastische kunsten Gent.
Daarna verdere opleidingen: film en sculptuur.

solotentoonstellingen
imaginäre zahl
11.12.13.19 en 20 april 2008, oud station oudenaarde
portrait of a soul
1.06 - 31.06.2003, muziekcentrum 't Folk Dranouter

groepstentoonstellingen
Villabasta
12.09 - 12.10.2007 - Houthalen

SALONFÄHIGE UNTERHALTUNGEN DER KREATIVITÄT. UND TANZEN.
Driedaags salon ten huize Six met werk van Sven Verhaeghe
27/28/29.04..2007 - Reninge
KindSOLDATEN
Groepstentoonstelling met werk van oa Sven Verhaeghe, Hedwig Brouckaert, Dany Deprez, Sofie Muller,...
10.03 - 24.03.2007 - MAALTECENTER Sint-Denijs-Westrem
DRIE GENERATIES
Sven Verhaeghe, Bernhard De Grendel en Roger Vansevenant
20.10 - 05.11.2006 - Gasthuiskapel Poperinge
CITY OF RE
Visuals at the Scapes-perfermance by electric cafe
26.02.2006, Stuk Leuven
VERBODEN -18
met oa Sven Verhaeghe, Joost Denuwelaere, Reinhart De Grendel,...
oktober.2005, muziekcentrum 't Folk Dranouter

 



IMAGINÄRE ZAHL
OUD STATION VAN OUDENAARDE.

Toen de klassieke meetkunde in de zestiende eeuw niet in staat was bepaalde formules op te lossen, werd 'Imaginäre Zahl' (het imaginaire getal) in het leven geroepen. Deze term leidde naar de conclusie dat er iets bestond onafhankelijk van onze werkelijkheid in de betekenis van ons voorstellingsvermogen. Met andere woorden: reële oplossingen konden niet langer gevonden worden zonder de omweg van het irreële in te slaan. In essentie is het imaginair getal het invoeren van een extra dimensie, het is een denkbeeldig getal. Volgens de wiskundige en filosoof Descartes is het denkbeeld in weze te onderscheiden van beelden in het voorstellingsvermogen. Denkbeelden van God zijn volgens hem net zo onbetwijfelbaar als denkbeelden van een vorm of een getal.

De mens heeft nood aan het definiëren van begrippen die zijn voorstellingsvermogen te boven gaan en roept hierbij een virtuele wereld in het leven. Het zijn niet-realistische elementen of gebeurtenissen die tot doel hebben de werkelijkheid aan te vullen en illustreren de onvermijdelijke evenwichtsoefening van de mens tussen lichaam en geest: het verlangen naar vlees en bloed tegenover het opgaan in het ijle.
 


Sven Verhaeghe mijdt het idyllische landschap niet. Eind negentiende eeuw werd dit onderwerp in de schilderkunst verbannen, omdat het een louter geschilderd raampje zou zijn. Een oppervlak dat ons kijken in stroomversnelling brengt, maar ons denken het zwijgen oplegt. Het landschap werd gedoemd tot lucht, horizon en voorgrond. Wat zich daar tussen afspeelt is mythologie, natuur of weersfenomeen. Verhaeghe herneemt het negentiende Eeuws landschap binnen een hedendaags kader. Zijn landschappen doorbreken de drielaagse opbouw van het klassieke landschap. Wat lucht was wordt nu voorgrond, wat voorgrond was valt buiten het kader, wordt onbelangrijk. Het werk van Verhaeghe wankelt tussen abstract en realistisch, wat eerst ongedwongen en vrij lijkt wordt een wolkenhemel of kerkhof. Zijn werken lijken tijdloos, omdat we ze niet klakkeloos in het hedendaagse kunnen plaatsen, maar binnen de traditie staan ze ook vreemd. Zijn werk construeert zijn eigen tijdskader en dimensie.

(Els Wuyts, 2014)


The work of Sven Verhaeghe invites us to reflect on our position in the world. How relevant is our existence? What is authenticity and how can we achieve it? What is 'real' and what is 'fake'? Are we free beings or do we simply benevolently cherish this illusion? How deeply rooted in the past are we really and is it possible, by any means, to sever our ties with history?
Although Sven Verhaeghe uses different media – drawings, paintings, sculptures and film - the message they convey, as well as their contents, are inherently related. One medium results from – or inspires – the other. Sven Verhaeghe himself merely describes them as 'settings' or 'backgrounds' for his “l'Histoire filmée ”. If this one great film will ever really be made, is irrelevant to him.
Specialismen: Painting, drawing, film

ZIE  ARTIKEL: OPENBAAR KUNSTBEZIT VLAANDEREN JUNI-JULI NR 3   SVEN VERHAEGHE "Schreeuwen in stilte" door Daan Rau ( stichter - Amarant)  pag. 1-2-3-4-5



“As a moth is caught by a flame, likewise masses of people are invariably attracted by light. They fear all that is dark and are forever looking for new kicks. I have the feeling that they are no longer able to experience the broad spectrum of life, the dark, the irrational and the higher spheres, “ opines Sven Verhaeghe.
Most recently, his oeuvre has taken an intriguing turn with large paintings and charcoal drawings of landscapes. Often, they depict woodlands without people or, at the most, a suggestion of a human presence. They are stimuli to set off in search of the great story of the world and the universe, the history and the past on which we base our growth, our place in daily life, but likewise in search of what exists beyond. Yet, Sven Verhaeghe started his career as a portrait painter, but trees have evolved for him into personalities and characters. For instance, an uprooted tree is floating away from a woodland, like a bizarre ascension or a release from the shackles of its roots. Whatever he undertakes: his drawings, paintings, or videos are one way or another interrelated with one another and part of an all-encompassing whole that he describes as a film.

 

Verhaeghe Sven

image

Contact:

Artgalerie S&H De Buck
Hermine De Groeve
Zuidstationstraat 25 | 9000 Gent | Belgium
+32 (0)9 225 10 81 | sdebuck@skynet.be

Opening hours:

from 15h - 18h.
and on appointment
closed:
sundays, mondays & tuesdays

Permanent :

Hedendaagse juwelen en zilveren ontwerpen
van de hand van Siegfried De Buck

» www.siegfrieddebuck.be